Atlantik sistemine karşılık Çin ve Rusya'nın giderek güçlenen varlığına ilişkin, Batı ittifak zeminini dirileştirme ve mevcut sistemde her şeyi çok daha öncelikli kılma gayreti içinde.

Trump'ın Atlantik ittifakına zarar verdiği tezini işleyerek, özellikle Rusya'ya yönelik karşıtlık cephesini yeniden ve kuvvetlice olgunlaştırmayı hedefliyor. Kuşkusuz Çin de bu karşıtlık cephesinin odağı olarak konumlandırılıyor.

Biden'ın dış politika stratejisinde Atlantik cephesinin yeniden kuvvetli bir zeminde gözden geçirilmesi önceliği, esasen Avrupalı aktörler tarafından nasıl karşılanacağı ve bundan da önemlisi, Rusya ve Çin karşıtlığına dayalı Atlantik ittifakı vurgusuna ne denli yatkın olacakları da irdelenmelidir.

Zira Soğuk Savaş sonrası yeni jeopolitik ortamın sunduğu yeni imkan ve kabiliyetlere ilgi duyan Almanya, İngiltere, Fransa gibi Avrupa'nın aktörleri, Çin ve Rusya'ya yönelik ikili özel ilişkilerini özenle düzenledikleri ve buna dayalı gelecek stratejilerini saptadıklarını söylemek mümkündür.

Bu noktada bu ülkelerin kendi ülkesel çıkarlarının önüne Atlantik ittifakının ortak çıkarlarını koyması öyle sanıldığı gibi kolay değildir. Zira başını ABD'nin çektiği ve Soğuk Savaş döneminin refleksiyle davranan liderliği ve bunu da kendine müzahir önceliklerle sürdürme çabası, Avrupalı bu aktörler için irdelenmeye açıktır.

Bu bağlamda; hiç kuşkusuz Trump'ın Atlantik ittifakına yönelik yıpratıcı aşırı tavrını da benimsemedikleri gibi, Biden'ın Soğuk Savaş dönemini hatırlatan yaklaşımlarını da kolayca benimsemeleri mümkün değildir.

Son NATO zirvesinde, 2030 yılı hedefli hazırlanan raporda ele alınan konuların özünde, NATO'nun siyasal ve stratejik kimliğinin yeniden gözden geçirilmesi yer alıyordu. NATO için en zorlu zemin de bu zemindir.

Soğuk Savaş döneminin kurumu olan NATO esasen bir simetrik örgüttür. Varlığı simetrisinin varlığıyla anlamlıdır. Bu anlamda simetrisi Sovyet Blokunun güvenlik örgütü Varşova Paktı'dır. Ama artık ne Sovyet Bloğu, ne Varşova Paktı vardır. Simetrisi NATO'nun karşıtıdır, hasmıdır. Bu hasım artık yoktur. Ama NATO varlığını korumak istemektedir. Bir savunma örgütü olarak, üstelik sadece Atlantik'i korumakla yükümlü bir savunma örgütü olarak yeni karşıtlara, hasımlara ihtiyacı vardır. Rusya ve Çin aranan karşıt ve hasım aktörlerdir.

Ancak İngiltere, Almanya gibi ülkelerin NATO hasmı kabul edilen Rusya ve Çin ile olan özel ilişkileri, ABD güdümlü Atlantik ittifakının ortak çıkarlarının gerisinde kalması kolay değildir. Bu durum aslında Atlantik ittifakının iç cephe sorunudur.

NATO'nun bu genel durumunun yanı sıra Türkiye'nin ittifak içindeki varlığına da, Soğuk Savaş alışkanlığıyla yaklaşıldığını söylemeliyiz.

Başta ABD'nin bu noktadaki yaklaşımı; bloklu dünya varmış gibi, Varşova Paktı dağılmamış gibi, NATO'nun Soğuk Savaş döneminin ileri karakoluymuş gibi bir Türkiye beklentisidir.

Esasen sorun da budur.

Türkiye ise; artık Soğuk Savaş dönemi bitmiştir, blok bağımlılığı sonlanmıştır, Türkiye'nin çıkarları esastır anlayışı içindedir.

Buna göre Türkiye; geçmişin asimetrik ilişki biçimini değil, bugünün simetrik ilişki tarzının ısrarcısıdır.

Kendisine, hakka, hukuka, adalete dayalı hedeflerine saygı duyulmasını beklemektedir.

Türkiye için NATO'da olmanın anlamı, insanlığa karşı suç olan teröre karşı samimiyetle, ayrımsızca mücadele etmektir.

NATO içinde yer alıp da, bırakınız teröre karşı ayrımsız mücadeleyi, terör örgütlerine destek olunmasını hazmetmesi mümkün değildir.

Bu nedenledir ki; Türkiye'nin kararlılığı da, mücadelesi de bu zeminde sürecektir.

Kaynak; https://www.aksam.com.tr/yazarlar/prof-dr-yasar-hacisalihoglu/atlantik-ittifakinin-ic-cephe-zorlugu/haber-1181602

Kudüs'ü aşama aşama işgal ederek, çalarak, zorbalıkla ele geçirmeye çalışarak, İsrail'in yaşattıkları, artık sözün ötesine geçiyor.

1948 yılından beri, Filistin halkını nefessiz bırakmak üzere, arkasındaki emperyalizmin kirli projesinin aktörü olarak, zulümlerine devam ediyor. Müslümanların ilk kıblesi Mescid-i Aksa'yı yok etmeyi kafasına koyan İsrail, yeryüzünde zalimliğin egemenliğini dayatmanın cüretiyle yol alıyor.

İsrail, zorbalık yoluyla ona bahşedilen kuruluşunun gereğini adım adım yerine getiriyor. Emperyalizmin karakolu, garnizon devletçiği olarak, terör estirerek, mazlum halkları sindirerek zalimliğini kalıcılaştırmaya çalışıyor. Osmanlı sonrası bölgeyi, kukla yönetimlere, babadan oğula geçen baskıcı rejimlere, kendilerine bağlı taşeronları olarak bırakan emperyalist güçler; İsrail garnizon devletçiğine, kukla yönetimlerini kontrol etmenin işlevini de yüklemiş durumda.

Her zaman olduğu gibi yine mübarek Ramazan ayında, Kadir Gecesi'nde Kudüs'te terör estirerek, Mescid-i Aksa'da ibadet eden insanlara saldırması, esasen insanlığın tükenişidir.

Bu zalimliğe seyirci kalanlar, insanlığın tükenişine seyirci kalanlardır. Y

a İslam coğrafyasındaki yönetimler? Yaşananların asıl şer ortakları onlardır.

Evet İslam coğrafyasında emperyalizmin köleleştirdiği ülke yönetimleri, bu tükenişin suç ortaklarıdır. Filistin davasına ihanet edenler, seyirci kalanlar, Batılı efendilerinin uşaklığını yapanlar tarihin kirli sayfalarının başaktörleridir. Bugün de aynı rollerini oynamaktadırlar.

Küresel efendilerinin buyruğuyla İsrail ile anlaşma yapan ülkeler, İslam inancının değerlerini, küresel efendilerinin hizmetkarlığına feda edenlerdir. Onlar; İslam'ın harici düşmanlarının kuklası olan dahili düşmanlarıdır.

İslam'ın; barışı, adaleti hakkı tesis edecek olan medeniyet damarını kirletmeye yeltenenlerdir. Mazlumların sığınağı, adaletin, kul hakkının esası İslam'ın, yeryüzünde; kulun kula kulluğuna, sömürüye, emperyalizme, zulme karşı muzaffer olmasının önünü tıkayanlardır.

İnancına, halkına, tarihine, toprağına ihanet edenlerdir. Geleceklerini küresel zorbalara teslim eden korkaklardır.

İslam ülkeleri sıfatıyla anılan ama İslam anlayışının özünden den uzak, İslam coğrafyasında gerçek İslam'ın yaşaması ve yaşatılmasını engelleyenlerdir. İslam coğrafyasının fitne, fesat odaklarıdır.

Boyunlarına kement geçiren küresel sömürü baronlarının gönüllü köleleridir. Aralarında kurdukları sözde birlikler, ittifaklar, işbirliği teşkilatları da sahtedir. Küresel efendilerinin hizmetinde her türlü kötülüğe yatkın, mazlum halkların nefessiz kalmasının sebepleridirler. Küresel sömürü efendilerinin eliyle edindikleri; "diktatör", "zorba", "darbeci" kimlikleri, kendi halklarına zulmetmenin işlevini taşıyan kimlikleridir.

İslam coğrafyasında; Kudüs'ün kurtuluşu, işgal altındaki toprakların kurtuluşu, Filistin'in özgürlüğüne kavuşması, Müslümanların, emperyalizmin İslam coğrafyasındaki fitne fesat odaklarından, kukla yönetimlerinden kurtulmasıyla mümkündür.

Önce kukla yönetimlerden kurtulmak gerekir. Halkların rejimleri, yönetimleri egemen olması gerekir. Emperyalizmin kuklalarından kurtulmadıkça, ne Kudüs, ne Filistin, ne işgal altındaki tüm topraklar özgürlüğüne kavuşur.

Yeniden tarih yazılmasının fazındayız. İnsanlık tükenişinin önlenmesi için yeniden tarih yazımının hayati ihtiyacı içindeyiz.

O tarihi yazacak olanlar ki; yeryüzünde hakkın, hukukun, adaletin gerçek temsilcileri, mazlumlara nefes olanlardır. "Dünya beşten büyüktür" şiarını hayata geçirenlerdir.

İnsanlık onuru, emperyalizme ve kuklalarına boyun eğmeyecek. Tarih eninde sonunda bunu da yazacaktır…

Kaynak; https://www.aksam.com.tr/yazarlar/prof-dr-yasar-hacisalihoglu/kuduse-zulmedenlerin-kuklalari/haber-1173019

CAATSA denilen yasayı 2017 yılında Rusya ve ona ilave İran, Kuzey Kore ülkeleri için yürürlüğe sokmuştu. Bu yasanın içeriği, Rusya savunma sanayi ve istihbarat servisleriyle iş yapan şirketlere yaptırım uygulanmasını öngörüyor.

ABD’nin savunma bütçesi tasarısında Türkiye’ye yaptırım uygulanmasını öngören bölüm de; Türkiye’nin S-400’leri teslim almasının ABD Hasımlarına Yaptırım Yoluyla Mücadele Yasası (CAATSA) kapsamında Rusya ile önemli bir işlem olarak kabul edildiği ve tasarının yasalaşmasından sonra 30 gün içinde Türkiye’de S-400 alımına müdahil olanlara CAATSA yaptırımlarının uygulanması, başkanın CAATSA kapsamında belirtilen 12 maddeden en az 5’ini uygulaması, yaptırımların “ithal edilen malları” kapsamaması talep edildi.

Yaptırımların kaldırılmasının şartları ise şu şekilde belirlendi; “Başkan yaptırım uyguladıktan sonra 1 yıl içinde Kongre’nin gerekli komitelerine, Türkiye’nin veya yaptırım uygulanan kişilerin artık S-400’leri veya bunların yerine herhangi bir Rus sistemini uhdesinde bulundurmadığını, Türk topraklarında Rus hükümeti veya şirketleri adına herhangi bir Rusya vatandaşının S-400’leri çalıştırmadığını teyit ettikten sonra, Türkiye’den Türk hükümetinin veya hükümet adına başka bir tarafın S-400 veya onun yerini alabilecek bir sistemi tekrar edinmek için CAATSA’ nın 231. bölümünün kapsamına girecek herhangi bir faaliyete girmeyeceğine dair taahhüt aldıktan sonra yaptırımları kaldırabilir.”

Ayrıca tasarının 159. bölümünde ise; tasarı yasalaşmasından sonra, 15 gün içerisinde Türk şirketlerinin yerine F-35 için parça üretecek ortakların tespit edilmesi ve gerekli işlemlerin başlatılması da istendi.

Uzun sözün kısası ABD, Türkiye’yi hasım ülke durumuna sokarak, mücadele edeceğini duyuruyor.

Mesele çok açık değil mi? ABD Türkiye’yi hedef haline getirmiş durumda.

Nedir derdi? O da çok açık. Aslında ABD Türkiye’ye diyor ki; “Geçmişte ne güzeldi. Bizim için silah pazarıydın. İstediğimizi alır, istemediğimizi almazdın. Üstelik aldığın silahları istemediğimiz yerlerde de kullanmazdın. Yine eskiye dön. Yerli, milli savunma sanayi falan laflarını bırak. Bu konuda aldığın mesafe yeter ve daha ileri gitme. Hatta aldığın mesafeyi körelt. Geçmişteki gibi savunma alanındaki üretimini durdur. Fabrikalarını kapat. Savunma sanayiinde üretici olmanı, silah üretmeni istemiyorum. Bu kapsamda ben hava savunma sistemi olarak Patriotları sana vermedim. Başka yerden de almanı istemedim. Ama beni dinelemeyip aldın. Yanlış yaptın. Hadi aldın o zaman kullanma. Bırak, hava savunma sistemin olmasın. Hem sana kim saldıracak. Doğu Akdeniz’de başına buyruk hale geldin. Mavi Vatan stratejisi belirlediğini her fırsatta söylüyorsun. Yapma. Doğru bulmuyorum. Yunanistan ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’nin tezleriyle uyumlu davran. Üstelik bir de kalkmış sismik arama ve sondaj gemileri almış filo kurmuşsun. Kendi başına aramalar ve sondajlar yapıyorsun. Bizim şirketleri küstürüp, aslan payımızdan mahrum bırakıyorsun. Olmaz. Bunu sindiremeyiz. Doğu Akdeniz’in diğer ülkelerine ve halklarına kötü örnek oluyorsun. Oysa Doğu Akdeniz’in yeni enerji jeopolitiği, ben ve AB’nin egemenliğinde olmalı ve biz yönetmeliyiz. Bunun için Doğu Akdeniz’in çevresinde darbeler yapıp yenilerini boşuna mı planladık. Sisi, Hafter gibi kuklalarımızı boşuna mı sahaya sürdük, kasasını kullandığımız bazı Körfez ülkelerini boşuna mı devreye soktuk. Hak, hukuk, adalet, coğrafi gerçekler diyerek, Doğu Akdeniz’in tüm ülkelerinin haklarını almalarından söz ediyorsun. Dengeleri bozuyorsun. Laf aramızda yeni sömürge planlarımızı aksatıyorsun. Yapma. Öte yandan ben Suriye’nin kuzeyinde PKK/PYD-YPG terör örgütü eliyle İsrail’e kardeş yeni bir garnizon devletçiği kurmak istiyorum. Terör örgütüne silah, üniforma, akıl, strateji ne gerekiyorsa bolca veriyorum. Bunu çok istiyorum. Bunu engelliyorsun. Yapma. İnatlaşma benimle. Razı olun buna. Bu arada özellikle 15 Temmuz sonrası direncin daha da arttı. Muhatap olduğumuz, ilişkide olduğumuz askerlerin darbe planı suya düştü. FETÖ’ ye karşı amansız bir mücadeleye giriştin. Bu mücadeleyi küresel düzeyde de yapmak istiyor, ör-gütün küresel ağını da etkisizleştirmeye çalışıyorsun. O kadar da olmaz. Yapma. Üstelik bir de benim topraklarımda gül gibi yaşayan örgütün elebaşını da benden istiyorsun. İs-teme. Bu kadar da ileri gitme. Kısacası ben senden diplomasi yapmanı değil, benim dediklerimi yerine getirmeni istiyorum.”

Evet esasen durum budur. Her şeyi açıkça ortaya koymak gerekir. ABD’nin Türkiye’ye aslında dediği bunlardır, istedikleri bunlardır.

Boyun mu eğeceğiz, diz mi çökeceğiz. Asla. Ya istiklal ya ölüm…

Kaynak; https://www.aksam.com.tr/yazarlar/prof-dr-yasar-hacisalihoglu/abd-turkiyeden-ne-istiyor/haber-1133478

Yükselen güç Türkiye'nin, ihtiyaç duyduğu her alanda güçlenmesi için esas olan enerjide güçlenmesi, dışa bağımlılığının giderilmesidir.

Türkiye nükleer enerjide, güç mücadelesinin en iddialı ülkelerinin olduğu ortama giriş yapıyor. Gecikmiş bir büyük adımı atıyor. Bugün başta ABD olmak üzere birçok ülkede işletme halinde olduğu ve yenilerinin yapıldığı nükleer santrallerde Türkiye, 50 yıl geriden gelerek aradaki mesafeyi süratle kapatmaya kararlı.

Bugün dünyada 32 ülkede 443 reaktör işletme, 19 ülkede 50 reaktör inşa halindedir. ABD'de 94 reaktör işletme, 1 reaktör inşa halindedir. Fransa'nın mevcut 56 reaktörüne ilave olarak,1 reaktörü inşa halindedir. Bu arada hatırlatmak gerekir ki, Fransa elektrik üretimin %70'ini nükleer santrallerden elde etmektedir. Rusya'da 38 reaktör işletmede,3 de inşa halindedir. Çin özellikle son dönemde çok büyük atak yapmış ve işletmede olan 50 reaktörüne ilave olarak 12 reaktörü de inşa halindedir.

Güney Kore'de 24 reaktör işletmede,4 tanesi de inşa halinde. Japonya da önemli çünkü hem yapımcı, hem de işletmeci bir ülkedir.

Kesintisiz, çevreye duyarlı, güvenli, yeni nesil teknolojiyle üretim yapacak olan Akkuyu nükleer güç santrali,4 reaktörden oluşacak. Türkiye'nin elektrik ihtiyacının %10'unu sağlayacak.

Temel atma töreninden hemen sonra benim de katıldığım gazeteciler toplantısında Enerji Bakanımız Fatih Dönmez; "Teknoloji transferi en büyük arzumuz ama şöyle söyleyeyim. Biz maalesef 50-60 yıl geriden geliyoruz. Dolayısıyla bu açığı süratle kapatmamız lazım. Bu ilk proje de bizim için önemli bir fırsat öğrenmek açısından. İnşallah ikincisinde yerlilik oranımız daha fazla, üçüncüsünde belki daha fazla olacak şekilde devam edecek. Bu projede yerli tedarikçilerle çalışılmasını istiyoruz. Proje dönemi boyunca, yani yatırım dönemi yaklaşık 6 milyar dolarlık bir yerli katkı Türkiye'den sağlanmış olacak" dedi.

Sayın Bakan konuşmasında şu noktaların da altını çizdi; "Bu tür dev projeler, ki Akkuyu 550 bin parçadan oluşuyor, inşaat, elektrikelektronik ve makine imalat sanayii alanında faaliyet gösteren pek çok sektöre de iş imkânı sunacak. En yoğun dönemde 16 bin kişi çalışacak yapım döneminde. 4 reaktör tam işletmeye geçtiğinde 4 bin personel çalışacak. Burada da yine önemli oranda bir yerli iş gücümüzün çalışacak.

Bu projeye imza atıldığında lisans eğitimiyle ilgili bir anlaşma da söz konusuydu. Öğrencilerimizi lisans eğitimine gönderdik. Bunlardan 186'sı mezun olup geldi ve şu anda bu projede çalışmaya başladı. Diğerlerinin eğitimi devam ediyor. Bu arada bir-iki yıldır Rusya dışında da nükleer alanda yüksek lisans yapmak ve dönüşte Türkiye'de çalışmak şartıyla gönderdiğimiz öğrencilerimiz var."

Türkiye'nin nükleer ligine katılması, uluslararası ilişkiler açısından büyük önem taşıyor. Enerji ve yüksek teknoloji konusunda Türkiye'nin dışa bağımlılığının giderilmesi, Türkiye'nin bağımsızlığının en önemli hedefidir. Türkiye bu yolda mesafe almaya başlamıştır. Rotası, tarih tezi, kararlılığı, mücadelesi nettir. Tam bağımsız Türkiye hedefiyle, geleceğin küresel gücü olmaya kararlıdır.

Mavi Vatan'dan gelen ve gelecek olan doğalgaz müjdeleri, başta savunma sanayiinde ve diğer alanlarda yüksek teknolojide artan yerli üretim ivmesi, uzay teknolojisine yöneliş, nükleer teknoloji fazına geçiş Türkiye'nin gücüne güç katacak büyük hamlelerdir.

Kaynak: https://www.aksam.com.tr/yazarlar/prof-dr-yasar-hacisalihoglu/turkiye-nukleer-teknoloji-ligine-yukseliyor/haber-1156594

Bu noktada; Katar’ın 400 milyar dolar civarındaki dış yatırımların önemli kısmının Batı’nın önemli ülkelerine olduğu, başta İngiltere olmak üzere, ABD, Almanya, Fransa gibi Batılı ülkelerin yanı sıra Çin ve Rusya ile de önemli ticari ortakları bulunduğu ve bu ülkelerin önemli markalarının hatırı sayılır ortağı olduğu da unutulmamalıdır.

Tüm bu gerçeklerin zemininde üzerinde durulması gereken en önemli husus, bir ülkeye gelen yabancı sermayeye ilişkin nasıl bir yaklaşım sergilenmesi gerektiğidir.

Bu noktada esas olan, bir ülkeye gelen yabancı sermayenin kimliğinden çok iradesinin ne olduğudur. Esasen sorgulanması, titizlenilmesi gereken husus bu noktadadır. Şayet sizin belirlediğiniz milli ekonomi stratejinizle uyumlu olmaya, onunla çelişmeden, onu zedelemeden ülkenize güvenerek gelip yatırım yapmışsa, sermaye girişi sağlamışsa bu son derece kıymetlidir. Çünkü irade sizdedir. Yönlendirici sizsiniz. İhtiyaç duyduğunuz alanlarda belirlediğiniz stratejik hedeflere ulaşmada katkı sağlayacağını düşündüğünüz noktalarda dışarıdan sermaye desteği almak, dış yatırımı çekebilmek son derece önemlidir. Tıpkı Batılı ülkelerin yaptığı gibi davranmak esastır. Yani Batı’nın, ekonomik sistemini zedelememek koşuluyla gelen sermayeye ilgisi büyüktür. Mesela Katar sermayesini ülkelerine çekebilmek için yarış içindendirler.

Bilinmelidir ki, yeryüzünde büyük şirketler; büyük güç olan veya olmaya karar veren ülkelerinin aidiyetlerini asla yitirmeyen, onların siyasi gücünü alan, onların stratejik hedeflerinin bir parçası olan unsurlardır.

Özellikle Batı mekanizması böyledir. Bir Alman, Fransız, Amerikan, İngiliz şirketinin öncelikli sorumluluğu, ülkesinin güç mücadelesindeki stratejik ajandasına mutlak uyumudur. Onunla çelişen, ülkesinin güç mücadelesini zayıflatan, ona hizmet etmeyen hiçbir adım atmazlar, atırmazlar. Bilhassa yüksek teknoloji alanında, enerji, güvenlik, savunma gibi alanlarda bu durum o kadar nettir ki; ambargolar, kısıtlamalar, yatırım engelleri bu alanlarda çok belirgin olarak öne çıkar.

Nitekim Türkiye, bu durumla özellikle son yıllarda karşı karşıyadır. Savunma sanayiinde üreten olmaya karar vermesi, bu konuda özgüven kazanması ve giderek hatırı sayılır mesafe alması, başta silah satıcılarını rahatsız etmektedir. Onlar için Türkiye’ye biçilen rol, silah pazarı olmaktır. Satın aldığı silahın sahibi değil, kölesi olmasıdır.

Türkiye bu rolü reddederek, milli teknoloji hamlesiyle silah pazarı olmaktan, tek yanlı bağlılıktan kurtulmanın karalılığındadır.

Örneğin; Türkiye tank üretmeyi hedeflediğinde, Alman ve Avusturyalı firmalar, verdikleri sözleri tutmayarak, üretim sürecinden çekilmeleri, parasını ödediğiniz halde ABD’nin F-35 uçaklarından sizi mahrum bırakma çabaları, Kanada’nın İHA’ların optiklerinin satışını askıya alması, ihtiyaç duyduğumuz hava savunma sistemi için ABD’nin Patriotlarını bize satmaması ve daha birçok örnekte olduğu gibi ne ticari anlayışa, ne mikro ne makro iktisat ölçüleriyle açıklanamayacak kararlardır ve tümü siyasidir ve ülkelerinin stratejik hedefleriyle uyumludur.

Zira özellikle Batı için, ülkesinin makro çıkarıyla, şirketlerinin mikro çıkarı zıtlaşmaz aksine örtüşür. Her ikisi için güç maksimizasyonu örtüşme halindedir.

Bu yüzden Batı’nın büyük sermayesi, girmek istediği ülkenin yerel sermayesini kendine bağlayarak taşeronlaştırır. Batı’nın büyük sermayesi, bağlı olduğu ülkesinin stratejik hedefleriyle az gelişmiş ülkenin yerel sermayesini uyumlu hale getirir. Böylece tek yanlı bağlılık mekanizması hayata geçer. Batı sermayesi karşısında taşeronlaşan yerel sermaye için artık kendi ülkesinin çıkarlarıyla uyumlu olması, onunla ortaklık yapması güçleşir ve giderek imkansızlaşır.

Cumhurbaşkanı Erdoğan yıllardır yerli otomobil üretiminde, “bir babayiğit arıyorum” dedikçe bundan geri duranlar ve kaçınanlar sonunda, “bağlılıklarımız var, bunu yapamayız” itirafında bulunmak zorunda kalmıştı.

Şimdi de Cumhurbaşkanı’nın “reform” vurgusunu, anayasa değişikliğine taşımak isteyen bazı sermaye çevrelerinin gerçek niyetinin, bu ülkenin acil ihtiyaç duyduğu yüksek teknolojili, istihdam artırıcı üretim esaslı milli yatırımların güvencesini sağlayacak hukuki düzenlemeler değil, taşeronu olduğu yabancı sermayenin milli iradeyi ele geçirme hedefine hizmettir.

Görülmelidir ki; emperyalizm her fırsatı kullanmaktadır. Türkiye’yi yine kıskaca almanın arayışındadır. Ancak bilinmelidir ki, bizim için “reform”; milli teknoloji hamlesine dayalı üretimi esas alan tam bağımsız ekonomi seferberliğidir. Hukukumuzda, demokrasimizde bu amacı güçlendirmek için reforma tabi olacaktır.

Dışa tek yanlı bağımlı olanların, ülkeyi de kendilerine benzetme çabaları yılların yarasıdır. Ama eninde sonunda bu durumu da aşacağız…

Kaynak: https://www.aksam.com.tr/yazarlar/prof-dr-yasar-hacisalih-oglu/yabanci-sermaye-yatiriminda-irade-sorunu/haber-1130998

Suriye’nin kuzeyinde terör devletçiğini kurabilmek için yeni dönemde, yeni yöntemleri devreye sokacağını görmek gerekiyor. Bunun için PKK-HDP yapısını kullanacağı açık.

Bu noktada; Gayri Nizami Harp (GNH) tekniklerini geliştirmeyi, çağın gerekleriyle uyumlu kılmayı hedefliyor.

Soğuk Savaş döneminde aktif kullandığı, GNH’yi şimdi yeniden harekete geçirmeye hazırlanıyor. Bu kapsamda; örtülü operasyonlar, sabotajlar, suikastlar, iç karmaşa planları, kaos oluşturma, siber saldırılar, darbeler gibi hedefe koydukları ülkeyi içerden çökertmenin planları ve uygulamaları yer alıyor. Bunun için de yeri geldiğinde terör örgütlerinin kullanılması esas olacak. Daha doğrusu terör örgütleriyle maskeli balolar tertiplenecek, danslar edilecek. Bazen terör örgütlerine karşı çatışma görüntüsü verilecek, bazen biri diğerine karşı kullanılacak ama her zaman tüm terör örgütleri kontrol edilecek. Bu kapsamda bitmesi gereken varsa bitirilecek. Yenilerinin üretilmesi gerekiyorsa ya doğrudan üretilecek ya da üretilmesi için teşvik edici ortam hazırlanacak.

Unutmayınız ki, hep söyleyip, yazdığımız gibi; hiçbir terör örgütü devlet desteği olmadan yaşayamaz. Terör örgütlerinin ihtiyacı olan, insan, para ve silah devletlerin denetimindedir ve bunların sınır aşma kabiliyetleri ancak devletlerin iradeleriyle mümkündür.

Emperyalizmin gözden geçirdiği karanlık ve kirli ajandasında önemli yer tutacak olan yeni GNH, aynı zamanda psikolojik harbi de içermektedir. Bu kapsamda; kitleleri kontrol edebilmek, iletişim ağlarını denetleyebilmek, algıları oluşturmak ve yönetmek ve böylece hedef ülkenin veya yapının iç bünyesini ele geçirmek hedeflenecektir. Bu hedef doğrultusunda özelikle sosyal medyanın ve tüm medyanın çok etkin kullanılması esastır. Buna göre, yanlış bilgilendirme, değersizleştirme ve duyarsızlaştırma çabası kapsamında; gerçekleri ters yüz etme, algıları gerçeğin önüne koyabilme, değerleri zayıflatma, tarihi, milli, manevi bağları etkisizleştirme, emperyalizme karşı mücadelede duyarsızlaştırma çabaları sıralanabilir. Yani emperyalizmin 5. kol hevesi devrededir.

Tüm bu hedefler için sıkça vurguladığımız gibi yeni plastik suratlara ihtiyaç duyulacağı açıktır. Nitekim FETÖ’den boşalan alanı, yeni unsurlarla doldurmak istenmektedir.

Emperyalizm için hedef ülkenin iç cephesi, dış cephesinden daha önemlidir. Asıl iç cephede onu yalnızlaştırmak ister. Bunun içinde; iç cephesini dağınık kılmak, içeride devşirdikleriyle sürekli gerilim ortamı oluşturmak esastır. Hedefe koyduğu kişi ve kurumları psikolojik olarak zayıflatmak, itibarsızlaştırmak ve gücünü kırmak yani savaşı savaşmadan kazanmak hedeflenir.

Türkiye’nin emperyalist bir kuşatma altına alınmak istediğini görmeyen, görmek istemeyen daha kötüsü göstermek istemeyenler emperyalizmin ilgi duyduklarıdır. Onlarla yakın ilgilenmek ister.

Ve emperyalizm;

-Türkiye’nin Doğu Akdeniz’de haklarını koruma kararlılığını; saldırgan tutum olarak göstermek ister. Bunun için; “ne işimiz var Libya’da” diyenlere ilgi duyar.

-Türkiye’nin FETÖ’ye karşı mücadelesini, hukuk ihlalleri, adaletsizlikler olarak göstermek ister. Bunun için; 15 Temmuz’a “kontrollü darbe”, 16 Temmuz’da alınan olağanüstü hal kararına “asıl darbe budur ve 1 milyon mağduru vardır” diyenlere ilgi duyar.

-Türkiye’nin Suriye’nin kuzeyinde PKK/PYD-YPG eliyle kurulmak istenen garnizon devletçiğe karşı mücadeleyi, Kürtlere karşı savaş olarak göstermek ister. Bunun için; “PYD bize mi saldıracak. Sınırımızda PYD’nin olmasından rahatsız olmayız. Afrin’e girmeyin” sözlerine ilgi duyar.

-Türkiye ihtiyaç duyduğu S-400 hava savunma sistemini, üretime dayalı milli savunma stratejisiyle uyumlu kılmak için tercih etmesini, çok da ihtiyaç değilken sırf Rusya’nın gönlü olsun diye almış gibi göstermek ister. Bunun için; “S-400 niye alındı. Bize biri mi saldıracak” diyenlere ilgi duyar.

-Fransız Le Monde Gazetesi’nin; “Cumhurbaşkanı Erdoğan, Türkiye’nin 100 yıl önce yaptığını yapıyor, emperyalizmle mücadele ediyor” dediği gibi Erdoğan’ın kararlı mücadelesini, “diktatör” karalamasıyla zayıflatmak, itibarsızlaştırmak ister. Bunun için; “bu diktatörlük heveslisine, bu Franco özentisi diktatör bozuntusuna, milletimiz ilk sandıkta geldiği sandığı gösterip, geldiği gibi gönderecek” diyenlere de çok ilgi duyar. Yani emperyalizm işine bakar. İlgi duyduklarıyla iş tutar.  

Kaynak; https://www.aksam.com.tr/yazarlar/prof-dr-yasar-hacisalihoglu /emperyalizmin-5-kol-hevesi/haber-1135330

Yunanistan ve arkasındaki güçler, Doğu Akdeniz’e dayalı rahatsızlıklarını masaya getirebilirler ama bu noktada esas olan Türkiye’nin tavrıdır. Türkiye’nin tavrı nettir ve Yunanistan ile Doğu Akdeniz konusunu müzakere etmeyecektir. Zira Yunanistan doğrudan Doğu Akdeniz’e taraf değildir ve olamaz.

Yunanistan’ın; Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY) üzerinden bugüne değin oldubittilere dayalı yaptığı hamleleri de nafiledir. Ne coğrafi gerçeklik, ne hukuk ona haklılık kazandırmaz.

Türkiye Doğu Akdeniz’deki kıta sahanlığını koordinatlarını belirleyerek, 18 Mart 2019 tarihinde Birleşmiş Milletler (BM) bildirmiştir. Buna dayalı olarak, ayrıca Libya ile deniz yetki alanlarını da karşılıklı saptayarak, Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) mutabakatını da imzalamıştır. Ayrıca; tüm denizlerindeki coğrafi gerçekliğe ve hukuka uygun bir şekilde ve hiçbir kıyıdaş ülkelerin hakkını, hukukunu zedelemeyen Mavi Vatan haritasını da oluşturmuştur.

Her şey çok açıktır. Türkiye’nin 462 bin km2’lik Mavi Vatan’ı, karadaki vatan toprağının devamıdır. Bir karış toprağının değeri neyse, bir damlası da aynı kıymettedir. Türkiye’nin Mavi Vatanını müzakereye açması demek, İstanbul, İzmir, Antalya’yı müzakereye açması anlamına gelir ki, bu durum doğal olarak asla düşünülemez.

Türkiye’ye yönelik şu sıralarda diplomasi trafiğinin artması, Türkiye için; sahada gösterilen aynı kararlıkla diplomasiye de alan açılmasına imkan tanımak anlamına gelmektedir. Sahadaki kararlılık neyse masadaki de odur. Türkiye sahadaki gücünü, masaya da yansıtacaktır. Zira haklılığı, diplomasideki gücüdür.

NATO, AB, Yunanistan, Fransa, ABD ve diğerleri şimdi de diplomasi kulvarında mevzilenebilirler. Bu mevzilenmede; sahada kıramadıkları kararlılığı, bu defa da masada deneyebilirler. Ama inanıyoruz ki, bu muhtemel çabaları da nafile olacaktır.

Türkiye sondaj-sismik arama filosuyla, Mavi Vatanında hidrokarbon arayışını da, sondajlarına da aynı inanç ve kararlılıkla devam edecektir.

Oruç Reis sismik araştırma gemisiyle, 3500 km2’lik alandan elde ettiği veriler en güzel biçimde değerlendirilecektir. Yavuz sondaj gemimiz, Doğu Akdeniz’de ki sondajlarını sürdürmeye devam edecektir. Bu konuda geri atmamız söz konusu değildir.

Siz bakmayın her zamanki asitli bünyelerin, diplomasi sürecini teslimiyet gibi gösterme çabalarına. Sömürgeci zihniyet sahada yaptığı sıkıştırmaları ve yıldırma çabalarını elbette masada da deneyecektir. Ama esas olan Türkiye’nin kararlılığıdır.

Bugüne değin işgal karşısında kılını kıpırdatmayanlar, Birleşmiş Milletler’in (BM) kararlarını hiçe sayanlar, bugün de aynı pervasız, hukuk ve ahlak dışı tutumlarını sürdürüyorlar. İstiyorlar ki, zalimlerin hükmü her daim egemen olsun.

İstiyorlar ki, emperyalist işgallere hep göz yumulsun. İstiyorlar ki, mazlumlar coğrafyası sömürgeci güçlerin sömürü alanı olmaktan hiçbir zaman kurtulmasın.

Ama bu hukuk ve ahlak dışı tutumlarla bu düzen süremez. Er ya da geç mutlaka insanlık bu zalimliğin üstesinden gelecek. Ama bunun için büyük bir uyanışa, büyük bir fikri ve yürekli reddiyeye ihtiyaç var. Bunun için de sağlam iradeli önderliğe, liderliğe ihtiyaç var. İnanıyoruz ki, bu büyük uyanışın öncüsü Türkiye’dir ve tüm mazlumların özgüvenidir.

Dağlık Karabağ’ın özgürleşmesi, sadece Azerbaycan’ın topraklarına kavuşması değildir aynı zamanda hukuku, adaleti yeryüzünde çiğneyenlere de tarihi bir cevaptır. Yeniden tarih yazımına büyük bir katkıdır.

BM’nin daha önce aldığı, Ermenistan’ın işgaline karşı 4 kararına rağmen bugün aynı BM’nin sadece ateşkes çağrısı yapması, dünyanın içinde bulunduğu dramatik durumu bir kez daha ortaya koyuyor. BM’nin Ermenistan’a; “derhal işgali sonlandır. Aksi takdirde BM hukukuna göre Azerbaycan’ın askeri harekatı, işgal bitene kadar sürmesi en doğal hukuki hakkıdır” demesi gerekirken, sadece ateşkes çağrısıyla yetinmesi, kendi kararlarını bile koruyamamasıdır. Ermenistan Başbakanı Paşinyan’ı fonlayanlar, sahada cesaret verenlerdir. Türkiye’nin Doğu Akdeniz’den, Suriye’nin kuzeyine uzanan hat boyunca jeopolitik kararlılığından rahatsızlık duyanlar, yeni bir cephe açmanın peşindedirler ve onlar PKK terör örgütünü Dağlık Karabağ’a taşıyanlar yani emperyalizmin garnizon devletçiklerinin organizmasını yönetenlerdir.

Türkiye’nin Azerbaycan kardeşliğinden ve bunun tüm Türk dünyasında yaygınlaşmasından rahatsızlık duyanlar, sömürü düzenlerinin bozulmasından telaşa kapılanlardır.

Ama bu küresel sömürü düzenine en esaslı reddiye, İslam coğrafyasından er ya da geç doğacaktır. İslam anlayışının sömürüyü, köleliği, kulun kula teslimiyetini reddeden, kul hakkını esas alan özü; sömürü düzeninin en esaslı reddiyesidir. İslam Dünyası, Türk Dünyası Mazlumlar Dünyası ortak sıfatların coğrafyalarıdır ve özgürleşerek, dünyayı da özgürleştirerek, yeryüzünde sömürü düzeninin adaletsiz çarkını eninde sonunda kıracaktır.

Siyasi tarih, unutulmamalıdır ki; aynı zamanda büyük güçlerin yükselişi ve düşüşünün tarihidir. Bugün yeniden tarih yazımının fazındayız. Ya başaracağız ya da insanlık kaybedecek.

Bu noktada, cephe kadar cephe gerisi de çok önemlidir. Cephe gerisindekilerin; kenetlenme becerisi, aldıkları pozisyon, yaşanan aykırılıklar, dışarıdan müdahalelere karşı eğilimler büyük önem kazanır.

Cephedekileri, diri tutan, güçlü tutan aslında cephe gerisinin bütünleşme gücüdür. Bu noktada Türkiye ve Azerbaycan halkı cephe gerisinde bütünleşmiş durumdadırlar. İçimizdeki bazıları bu bütünleşmenin dışında kalsalar da, aykırılıkları giderek katlanılmaz duruma gelse de, biz geleceğe kilitlenmiş durumdayız…O gelecek ki; tüm dünyaya gerçek barışı egemen kılacak, zalimlere karşı mazlumların geleceği olacaktır.       

Çok eskiye inmeden özellikle 15 Temmuz’da ve sonrasında yaşadıklarımız ve Türkiye’nin buna ilişkin verdiği tepki ve mücadele süreci, dostun, düşmanın tarifinin kolaylaştırıcısıdır.

40 yıllık geçmişten günümüze uzanan, içimize sızdırılmış, zaman içinde gelişip serpilmiş bir ihanet şebekesinin casusluk faaliyetlerinin nelere yol açtığını, nelere cüret ettiğini, nasıl bir tahribata yöneldiğini yaşayarak gördük. Bu örgüte karşı içerde büyük bir mücadele verildi ve verilmeye devam ediyor. Ancak asıl küresel ağı ve bu ağı diri, canlı tutmak isteyen küresel efendileri, Türkiye’ye yönelik hasımlığa devam ediyor.

15 Temmuz darbe girişimini tezgahlayanlar, cesaretlendirenler, arkasında kümelenenler Türkiye’nin dostu olabilirler mi? Bırakınız dostluğu, dün olduğu gibi bugün de aynı düşmanlığın içindendirler. Türkiye’den kaçan FETÖ ele başlarına kol kanat gerenler, ülkesinde koruyup, kollayanlar Türkiye’nin hasımlarıdır.

FETÖ’ nün yanı sıra diğer terör örgütlerini, DHKP-C sinden, DEAŞ’ına, PKK’sına tüm örgütlerini doğrudan veya dolaylı olarak mutlaka aynı merkezlerin Türkiye’ye karşı destekleri bir sır değil. PKK/PYD-YPG terör yapısını yıllardır koruyup, kollayanlar, silahını, aklını, stratejini verenler den hiç Türkiye dostluğu üretebilir mi?

Doğu Akdeniz’de; hukuka, hakkaniyete, adalete bağlı olarak ve coğrafi gerçeklerinde zemininde Türkiye haklarını savunurken, onu baltalamaya çalışanlar, piyonlarla tehdit etmeye cüret edenler, 462 bin km2 Mavi Vatan’ın da hakkından, hukukundan vazgeçmesini bekleyenler ve bunun içinde her yolu deneyenler Türkiye’nin dostları olabilir mi?

Geçmişte silah pazarı yapılan Türkiye’nin şimdi savunma sanayiinde üreten ülke olmasından son derece rahatsız olanlar, milli teknoloji hamlesini her alanda sürdürme kararlılığı içinde olmasından tedirgin olanlar Türkiye’nin hasımları değil de, dostları mıdır?

Türkiye’yi; denizsiz bırakarak, Anadolu’ya hapsetmeye yeltenenler, sismik-sondaj gemi filosuna kavuşmasından rahatsız olanlar Türkiye’nin düşmanları değil de, dostları mıdır?

Tüm bunlar için Türkiye’nin iç politikasına el atanlar, Türkiye’yi içeride dağınık kılmaya çalışanlar, iç cephesinde gedikler açmaya yeltenenler Türkiye’yi çok düşünen dostları mıdırlar? Tabii ki değildirler.

Doğu Akdeniz’i, Ege’yi de içine alarak, Akdeniz’de yeni sömürge jeopolitiği oluşturmak isteyenler, bunun için tek engel olarak Türkiye’yi görüyorlar. Neden mi? Çünkü Akdeniz’de oluşturmak istedikleri yeni sömürge jeopolitiğin de olması istenenler, Türkiye’nin karşı çıktıklarıdır.

Nedir onlar? İstiyorlar ki; bölgede zayıf ülke yönetimleri olsun. İstiyorlar ki; haritalar değişsin ve ülkeler biraz daha ufalansın, parçalansın. İstiyorlar ki; halkların iktidarı değil, darbecilerin, totaliter rejimlerin hükmü sürsün. İstiyorlar ki; bölgede kontrol edemeyecekleri, bölgenin mazlum halklarına umut olabilecek, özgüven kazandırabilecek, çekim gücü ve etkinliğiyle güçlenen bir bölge gücü olmasın.

Bunun için her yolu deniyorlar. Türkiye, yükselişini istemedikleri bölge gücü. Zira yeni sömürge jeopolitiğine boyun eğmeyecek olan bölgedeki tek güç. Akdeniz’in çevresinde kendi hidrokarbon kaynaklarına sahip çıkamayan, sömürgeci güçlerin himayelerine sığınan, onların payını vermeden varlık gösteremeyen ülke yönetimleri, yeni sömürge jeopolitiğinin arzuladığı ülkeler. Bu ülkelerin yönetimlerini, Türkiye’den uzak tutarak, hasımlığa mecbur bırakanlar da yine sömürgeci güçlerdir.

Bu gerçekleri görmeden kimin dost, kimin hasım veya düşman olduğunu saptayamazsınız.

Türkiye bölgenin tüm halklarına dosttur. Bölgenin tüm halkları mazlum halklardır. Sahip oldukları zenginliklerle buluşturulmayanlardır.

Türkiye, sömürgeci güçlerin sömürü düzenine çomak sokandır. Hakkını, hukukunu sonuna kadar koruyandır. Sömürgecilerin gasp ettikleri ve etmek istedikleri alanını daraltarak, mazlum halkların alanlarının genişlemesine destek olandır…

Ve 100 yıl sonra yine tarih yazandır… 

Kaynak; https://www.aksam.com.tr/yazarlar/prof-dr-yasar-hacisalihoglu/kim-dost-kim-dusman/haber-1107886